poduszkownia

Witajcie, Kreatywni:))

Dziś w roli głównej poduszka,

a właściwie wiele poduszek.

Przyznam się Wam,

że przed epoką blogowania

niezbyt często wyciągałam maszynę z lamusa.

Kiedy Julia była mała

szyłam ze studenckiej konieczności,

potem sporadycznie, łamiąc zwykle kilka igieł

przy najprostszych wyzwaniach.

Postanowiłam to zmienić.

Dzięki Wam

i Waszej pomysłowości,

 krok po kroku

dorobiłam się tego, co tak

zawsze chciałam mieć-

wiele romantycznych poduszek

z falbankami i  koronkami.

Do kolekcji dołączyła

 teraz ostatnia- z białego

swetra ze ściegiem warkoczowym.

Na koniec kilka zdjęć

z

pewnej 

bardzo

romantycznej

sypialni...

Ten post

powstał dziś

dzięki  Jaddis ,

która  nastroiła mnie specyficznie

i sprawiła mi

wielką i bardzo przyjemną

niespodziankę,

przesyłając muzyczną pocztówkę

z mojej ukochanej Norwegii:))

Jeszcze raz Ci dziękuję!

Pozdrawiam  również Wszystkich ciepło

i nostalgicznie... 

Do miłego! 

Mini torebka,osłonki na doniczki i zając w swetrze

Witam Wszystkich zimowo.

Za oknem biało.

Zupełnie jak w kalejdoskopie.

Dni jednak są coraz  to dłuższe,

 co daje pewną nadzieję

na wiosnę.

A w pracowni?

Też biało.

Czekający na swoją kolejkę stary,

bawełniany sweter

już po przemianach.

Dzis pokażę same drobiazgi,

które powstały z resztek

po głównej produkcji,

ale o niej następnym razem.

Po pierwsze powstała maleńka torebka-igielnik.

Myślę,że wykorzystane w niej kawałki

ze ściegiem warkoczowym dodają jej uroku.

Z rękawów swetra powstały osłonki doniczek

oraz  ubranko dla  małego wazonika

a z najmniejszego kawałka dzianiny

powstał sweterek dla Jankowego zajączka.

Miłego dnia:))



Walentynki

Witajcie, Drodzy moi:)

Zbliżają się Walentynki.

Coroczne święto znienawidzone

przez jednych,

uwielbiane przez drugich.

Mnie zdarzyło się należeć

do tej drugiej grupy.

Wynika to z prostego założenia,że

każdy pretekst jest dobry,

by wyrazić miłość,

przyjaźń, czy inne, pozytywne nastawienie

do DRUGIEGO CZŁOWIEKA. 

Tego dnia uśmiecham się szerzej,

częściej dzwonię ,

ale i częściej

słyszę dobre, miłe słowa.

Jak tu nie lubić takiego dnia? 

Na tę specjalną okazję przygotowuję zwykle

specjalną aranżację

stołu oraz

specjalne, serduszkowe menu.

Własnoręcznie wykonane ,papierowe kwiaty

zamienione zostaną na świeże,

z chwilą powrotu MKM do domu.

Na tę okazję przygotowałam również podkładki

na stół

z motywami walentynkowymi,

które zostały zafoliowane ,

dzięki temu przestały być jednorazowe

i są wyciągane z szuflady raz do roku,

14 lutego ,rzecz jasna.

 

W swych walentynowych aranżacjach

skupiłam się na deserach.

Pierwszy z nich to dwukolorowy,

 biało czerwony sernik na zimno,

zalewany tak, by każda warstwa zastygała ukośno.

Wystarczy w tym celu podłożyć coś pod jeden

 z brzegów tortownicy

i pozwolić zastygnąć masie sernikowej.

Kolejnym deserem(no, tu już poszalałam)

była również galaretka,

która zastygła w całkiem nietypowej

dla siebie  formie.

A tak prezentował się cały stół:

Ciekawi mnie,jak

w Waszych domach wygląda

to święto?

Pozdrawiam serdecznie.

Miłego dnia Wszystkim.

igielnik z koroną

Czasem pomysły rodzą się

dzięki słowom  zawartym w komentarzach...

Dzięki kwiecistemu,niezwykłemu

językowi Magdaleny

przybył pewien drobiazg

w moim domu.

Leżąc już drugi dzień w łóżku

(gdzie zostałam głosem

nie znoszącym sprzeciwu

skierowana przez moja córkę, Julię)

miałam wystrczająco dużo czasu,

by taki

drobiazg powstał.

Nie jestem do końca pewna,

czy takiemu maleństwu

można poświęcić

osobny post.

Ale skoro tak się już stało...

Igielnik,

(czy mała podusia)

bardzo się spodobał

  Jankowi.

Zastanawiam się jak długo igielnik 

będzie stał w mojej sypialni ,

zanim Janek go sobie
 bezpardonowo zaanektuje...

A tu druga strona igielnika:

Muszę przyznać,że czas płynął mi  w łóżku

dużo szybciej z robótką w ręku.

Wybaczcie mi,jeśli nie od razu odpowiadam na

komentarze, poza pracą

mam jeszcze Janka pod opieką...

Serdecznie dziękuję za piękne komentarze

oraz witam nowych obserwatorów.

Pozdrawiam Was 

( patrząc za okno)

niemal wiosennie.

Wiadro życzeń

Stare wiadro

stało w kącie drewutni,

rozpamiętując lepsze czasy.

Z dziurami,

wygiętym pałąkiem,

zardzewiałe,

wielokrotnie przemalowywane

z chorym ciałem,

i duszą cierpiącą,

czekało,

wspominało,

nie tracąc nadziei.

Aż pewnego dnia...

Doczekało się...

Trafiło na salony.

Stało się

WIADREM ŻYCZEŃ.

Udowodniło,

że nigdy nie  należy tracić nadziei:))

I tym optymistycznym akcentem

pozdrawiam Was, Kochani,

dziękując za miłe słowa i

mądre komentarze,

oraz

życząc przemiłych chwil

podczas całego weekendu:))

M.Arta